Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις μας το νέο κόμικ στριπ άλμπουμ του Σταύρου Κιουτσιούκη με τίτλο Yorick: 50 Μέτρια Αστεία. Και επειδή δεν συναντά κανείς συχνά ένα κόμικ με πρωταγωνιστή ένα κρανίο που κάνει stand up comedy (και μάλιστα όχι ένα τυχαίο κρανίο αλλά εκείνο που κρατούσε ο Άμλετ στην ομώνυμη τραγωδία), ο Πάνος Κρητικός αποφάσισε να ζητήσει από τον Σταύρο να μας λύσει κάποιες απορίες.

 

Π.Κ: Ξεκινάμε με την αυτονόητη ερώτηση: Ποιος είναι ο Yorick;

 

Σ.Κ: Είναι το διασημότερο κρανίο! Ο πιστός φίλος και διασκεδαστής του πρίγκιπα Άμλετ, αυτός που καλείται να απαντήσει στο γνωστό υπαρξιακό ερώτημά «Να ζει κανείς ή να μη ζει;». Η θρυλική, άφωνη μορφή του θεάτρου.

 

Π.Κ.: Και τι είναι αυτό που σε τράβηξε στον συγκεκριμένο χαρακτήρα ώστε να αποφασίσεις να του αφιερώσεις μια ολόκληρη σειρά από κόμικ στριπς;

 

Σ.Τ.: Το γεγονός πως ερωτάται κάτι τόσο σπουδαίο αν και είναι νεκρός. Αυτό μου γέννησε την ανάγκη να του δώσω φωνή και ταυτόχρονα να τον βγάλω από τις κλειστές φόρμες της θεατρικής του «καριέρας». Έτσι, αποφάσισα να τον φέρω σε ένα πιο «ελαφρύ» σανίδι, αυτό του stand up comedy, απ’ όπου θα μπορούσε να κάνει αυτό που ήξερε να κάνει καλύτερα όσο ήταν ζωντανός: Κωμωδία!

 

Π.Κ.: Πόσο δύσκολο είναι να έχεις για πρωταγωνιστή ένα κρανίο;

 

Σ.Τ.: Καθόλου! Οι φαινομενικές του ατέλειες είναι τα προτερήματά του, αφού βάσει αυτών, έχει πολλά πατήματα για αυτοσαρκασμό. Είναι ένα μοτίβο που έχω στο μυαλό μου από την εποχή του Yellow Boy και το οποίο επεκτείνεται και στην πραγματική μου ζωή. Σύμφωνα με αυτό, ο χαρακτήρας, χωρίς να μεμψιμοιρεί, προβάλλει τα μειονεκτήματά του με αυτοσαρκαστική διάθεση, ώστε να σατιρίσει, σε ένα δεύτερο επίπεδο τους, φαινομενικά, τέλειους. Δεν πρόκειται για ναρκισσιστική στάση, ούτε όμως και για ένα αυτοράπισμα. Απλά κατανοεί πως αυτά είναι τα δικά του όπλα στην κωμωδία.

 

Π.Κ.: Και για ποιον λόγο επέλεξες αυτόν τον προβοκατόρικο υπότιτλο για το άλμπουμ σου;

 

Σ.Τ.: Μου αρέσει να προβοκάρω τις δημιουργίες μου ακριβώς για να αυτοσαρκαστώ για το επίπεδο της τέχνης μου, το οποίο, συχνά, έχει ανάγκη απενοχοποίησης. Η δική μου αντίληψη λοιπόν είναι πως η παραδοχή πως δεν πρόκειται για υψηλή μορφή τέχνης, την εξυψώνει λίγο περισσότερο.

 

Π.Κ.: Με το Yorick επιστρέφεις για μια ακόμη φορά στη φόρμα του κόμικ στριπ. Τι είναι αυτό που σε ελκύει στο συγκεκριμένο είδος αφήγησης;

 

Σ.Τ.: Συχνά, καταλήγω να θεωρώ πως, ίσως τελικά, είναι το είδος των κόμικς που κάνω καλύτερα. Εξυπηρετεί τις μικρές αφηγηματικές φόρμες στις οποίες αρέσκομαι να λειτουργώ. Επίσης, είναι πιο εύκολα «επικοινωνίσημη» με το κοινό, το οποίο έχει ανάγκη τα γρήγορα αστεία. Είναι πιο κοντά του κι αυτό φέρνει μοιραία κι εμένα κοντά στους αναγνώστες μου.

 

Π.Κ.: Ο Yellow Boy είναι καθηλωμένος στο κρεβάτι ενός νοσοκομείου. Ο Yorick είναι νεκρός. Έχεις κάποιο θέμα με τους πρωταγωνιστές που αισθάνονται καλά στην υγεία τους;

 

Σ.Τ.: Πρόκειται απλά για προπέτασμα καπνού! Στην πράξη και οι δυο είναι υγιέστεροι όλων, αφού, ψυχικά, είναι απόλυτα ισορροπημένοι, όποτε παραστεί ανάγκη. Για άλλη μια φορά, τα μειονεκτήματα αποδεικνύονται αφορμές για περιθωριοποίηση των ηρώων (όπως και στην πραγματική ζωή) και άρα αφορμή για αλλαγές από μέρους τους. Οι δύο αυτοί χαρακτήρες μου είναι δύο αγωνιστές που αγωνίζονται να αποδείξουν πως κάτι δεν πάει καλά με τους γύρω τους.