Το PIZZA PEPERONI έφτασε ζεστό-ζεστό από το τυπογραφείο και η Ελένη Σκάρπου συνομιλεί με το Σταύρο Κιουτσιούκη για το παρασκήνιο της δημιουργίας του. Διαβάστε τη μίνι συνέντευξη που ακολουθεί και αναζητήστε το νέο μας άλμπουμ, αρχικά, στο Comicdom Con Athens 2017 και στη συνέχεια στα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία.

 

«Ένας καλός αφηγητής μπορεί να μας κρατήσει το ενδιαφέρον ακόμη κι αν μας μιλάει για την επίσκεψη του στο περίπτερο».

Σταύρος Κιουτσιούκης

 

Είναι δημιουργικός, είναι ευφάνταστος, είναι παρατηρητικός και πώς όχι, αφού οι άνθρωποι που ασχολούνται με τα κόμικς, έχουν τη δική τους φιλοσοφία, ζουν στον δικό τους υπέροχο κόσμο, γεμάτο αγαπημένες ατάκες, ξεχωριστές φιγούρες και σίγουρα γεμάτο με παιδική αφέλεια, αγνότητα, αθωότητα. Ο Σταύρος Κιουτσιούκης, από τους κύριους εκφραστές των alternative κόμικς στη Θεσσαλονίκη, μιλά για το ολόφρεσκο PIZZA PEPERONI, τα παραμύθια, τα κορίτσια ως έμπνευση, τα ατού των καλλιτεχνών του είδους, γιατί μόνο εκείνος ξέρει τι κρύβεται πίσω από το μελάνι και τα χρώματα.

 

Pizza Peperoni. Πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;

Όλα ξεκίνησαν από μια γενικότερη εμμονή μου να παραποιώ παραμύθια, φέρνοντάς τα στο σήμερα με κάποιον τρόπο. Μετατρέποντας δηλαδή τους ήρωες σε σημερινούς χαρακτήρες, με συμπεριφορές της εποχής μας. Η «συνάντηση» με τα 6 κορίτσια ήταν αυτή που έδωσε και την τελική ώθηση, ώστε να ξεκινήσω τη δημιουργία του κόμικ, αφού στο σχεδιαστικό ύφος τους (όλων μαζί, αλλά και κάθε μιας ξεχωριστά) βρήκα αυτό που είχα φανταστεί σαν εικόνα. Το εγχείρημα παρόλα αυτά είχε ήδη μπει στην σκέψη μου δέκα χρόνια πριν, με την Χριστίνα Ανθηροπούλου, όταν είχαμε ξεκινήσει κάτι παρόμοιο μαζί, το οποίο όμως πάγωσε.

 

Είναι αλήθεια πως ακόμη και τα κόμικ περνούν από το στομάχι;

Όλα τα πράγματα περνούν από το στομάχι και μερικά κάθονται και

εκεί. Ας πούμε ένα πιάνο. Είναι δύσκολο να ξαναβγεί.

 

Πώς συνδυάζονται έξι παραμύθια και έξι έντονες θηλυκές φιγούρες από την παιδική μας ηλικία με την πίτσα;
Είναι πλέον γνωστό πως οι γυναικείες φιγούρες είναι η επιλογή μου στα κόμικς, και πως μου αρέσει να κάνω κόμικς που αφορούν στις γυναίκες εν γένει, με αγάπη πάντα και σεβασμό. Και η πίτσα από την άλλη, είναι ένα αγαπημένο φαγητό όλων. Έτσι στο Pizza Pepperoni, δυο μεγάλες αγάπες συναντιούνται κατά μια έννοια.

 

Πόσο δημιουργικό είναι για έναν καλλιτέχνη όπως εσύ να παντρεύεις το φαγητό με τις ατάκες;

Το φαγητό με απασχολούσε δημιουργικά πάντα. Στα κόμικς μου, αν και δε γίνεται πάντοτε φανερό, υπάρχει κάπου. Οι ήρωες μου ζούνε κοινές καθημερινές ζωές, οπότε λειτουργούν όπως ο καθένας μας. Έτσι, αναπόφευκτα, το φαί γίνεται μέρος της δράσης. Εξάλλου ένα πρότζεκτ του παρελθόντος είναι και ο Τσελεμεντές (το οποίο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ αλλά ποτέ δεν ξέρεις…), ενώ αυτόν τον καιρό δημοσιεύω το comic strip Γιαχνί, με θέμα την κουζίνα. Είναι λοιπόν για μένα σοβαρό κομμάτι έμπνευσης το φαγητό.

 

Μαρτύρησε μας ποια είναι η αγαπημένη σου ιστορία και η αγαπημένη σου ατάκα;

 Αγαπημένη ιστορία δεν νομίζω πως έχω. Ή μάλλον έχω, την ιστορία που διαβάζω εκείνη τη στιγμή! Παρόλα αυτά, υπάρχει μια ατάκα που όσο κι αν ακουστεί γελοίο, γελάω ακόμη μόνος μου όταν την ξαναδιαβάζω. Είναι τα λόγια του πρίγκιπα, στο «Η Πριγκίπισσα και το Μπιζέλι», όταν ερωτεύεται.

 

Ποια πιστεύεις ότι είναι η μαγική συνταγή… για ένα καλοψημένο, περιεκτικό και νόστιμο κόμικ;

 Αν όντως υπάρχει συνταγή, αυτή δε μπορεί παρά να είναι η καλή
ιστορία, καλά ειπωμένη. Κυρίως το δεύτερο, γιατί ένας καλός αφηγητής μπορεί να μας κρατήσει το ενδιαφέρον ακόμη κι αν μας μιλάει για την επίσκεψη του στο περίπτερο, όπου δεν συνέβη απολύτως τίποτα. Στα κόμικς, τον ρόλο αυτό έχουν τόσο τα κείμενα, όσο και η εικόνα. Έτσι οι συνεργασίες εμπεριέχουν ένα μεγάλο στοίχημα: Να εκφραστεί η σκέψη του σεναριογράφου μέσα από τις εικόνες ενός άλλου μυαλού. Αυτό το στοίχημα, σε προσωπικό επίπεδο, το θεωρώ κερδισμένο με τα κορίτσια, που πραγματικά λειτούργησαν όχι σαν επιτελικές προεκτάσεις του χεριού μου, αλλά έδωσαν τις δικές τους προεκτάσεις και εκδοχές της εικόνας. Ελπίζω να το διαπιστώσετε κι εσείς.