Δύο εβδομάδες πριν από τα εγκαίνια του Comic N’ Play 2017 – ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ και σε μια προσπάθεια αυθόρμητης αυτοπροποβολής, οι τρεις άνθρωποι των παρασκηνίων της φετινής διοργάνωσης μονολογούν και καταθέτουν τις απόψεις τους για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον της εκδήλωσης…

 

Νίκος Δαλαμπύρας

(διοργανωτής/συντονιστής Comic NPlay 2017, εκδότης Ένατης Διάστασης)

 

Το Comic NPlay είναι για ’μένα… μια καταπληκτική- σχεδόν η μοναδική- ευκαιρία που έχω για να συναντήσω τον συνέταιρο μου Πάνο Κρητικό, για μισή ώρα, σε κάποιο ροκάδικο της Θεσσαλονίκης. Συνήθως, η μόνη επικοινωνία που έχουμε κατά την διάρκεια της χρονιάς είναι δια του τηλεφώνου ή μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας και τότε πάλι αφορά -προφανώς- εργασίες της εκδοτικής.

Κάθε χρόνο… περίπου την ίδια περίοδο (τέλη Απριλίου) προσπαθώ να συντονιστώ με τον Πάνο ώστε να δρομολογήσουμε τις εργασίες της επόμενης έκθεσης του Comic N’ Play. Τελικά, οι συνεννοήσεις γίνονται ένα μήνα πριν από την έκθεση, εγώ χάνω τον ύπνο μου από το άγχος και ο συνέταιρος μου κανονίζει ένα τριήμερο ταξιδάκι αναψυχής στην Θεσσαλονίκη… (χα, χα)

Κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικό… που παρόλες τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε σε διοργανωτικά ζητήματα, ποτέ μας δεν χάσαμε τον ενθουσιασμό μας και την αγάπη μας γι’ αυτή την έκθεση. Όντως, πριν από 17 χρόνια, ξεκινήσαμε να την στήνουμε υπό διαφορετικές συνθήκες και μέσα σε εντελώς διαφορετικές περιστάσεις, αλλά συνεχίζουμε να έχουμε το ίδιο θετικό και δημιουργικό πνεύμα και διάθεση, όπως και τότε. Νομίζω μερικές φορές πως η έκθεση αυτή αντικατοπτρίζει το πνεύμα της εκδοτικής μας ή ίσως να είναι μια ενσάρκωση της φιλοσοφίας μας ως εκδοτική.

Με κουράζει… το να εξηγώ κάθε χρόνο τα ίδια πράγματα στους ίδιους ανθρώπους. Τελικά όμως φαίνεται πως ορισμένοι άνθρωποι που σχετίζονται με τον χώρο των κόμικς είναι πολύ αφηρημένοι. Ίσως βέβαια αυτή να είναι και η «γοητεία» τους. Σίγουρα πάντως σε έναν τέτοιο χώρο συναντάς πολλούς «γραφικούς» τύπους και εννοείται πως δεν θα εξαιρέσω από αυτή την κατηγορία εμένα και τον συνεργάτη μου, με την καλώς πάντοτε εννοούμενη χροιά.

Θα ήθελα… να είχα περισσότερο χρόνο για να ασχολούμαι με το δημιουργικό κομμάτι των κόμικς και όχι τόσο με το οργανωτικό. Εξακολουθώ να βλέπω τον εαυτό μου περισσότερο ως ένα εν δυνάμει δημιουργό, παρά ως εκδότη, όπως ίσως να σκέφτεται ο Πάνος. Όπως και να ΄χει, θα ήθελα να συνεχίσω να ασχολούμαι με το αντικείμενο των κόμικς με όποιο τρόπο μου το παρέχει η ύπαρξη της Ένατης Διάστασης.

Η εμπειρία του να συντονίζεις το Comic NPlay είναι… μια μοναδική ευκαιρία να γνωρίζω ή να έρθω κοντά σε επαφή με εκατοντάδες ανθρώπους που αγαπούν τα χόμπι που αγαπώ κι εγώ και να συνεργαστώ με ανθρώπους που εκτιμώ την δουλειά τους, την προσωπικότητα τους και τους αγαπώ. Όσο και να με κουράζει σωματικά, πάντα νιώθω στο τέλος κάθε διοργάνωσης την γλυκιά ικανοποίηση ότι συμμετείχα σε κάτι «μεγαλύτερο και σημαντικότερο» από ’μένα και το οποίο θα αφήσει το στίγμα του στον χώρο όπου κινούμαι, τόσο ως θεατής, όσο και ως επαγγελματίας.

Σταύρος Κιουτσιούκης

(επιμελητής έκθεσης κόμικς «ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΕΣ», δημιουργός κόμικς)

 

Το Comic NPlay είναι για ’μένα… η επέκταση των μεταεφηβικών ονείρων μου να κάνω κόμικς. Συμμετέχοντας στις εκθέσεις αυτές από το ξεκίνημα τους μέχρι σήμερα, αδιάκοπα, κατάφερα να μετατρέψω το όνειρο σε πραγματικότητα. Παρόλα αυτά είμαι αρκετά ρομαντικός για να ξυπνήσω. Θα συνεχίσω να ονειρεύομαι πλάι σε νέους δημιουργούς για πολλά χρόνια ακόμη.

Κάθε χρόνο… και καλύτερα; Αυτό ελπίζω σε προσωπικό επίπεδο, αλλά και σε συλλογικό.

Κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικό… στην όλη φάση η δημιουργία ενός σταθερού κοινού για τα ελληνικά κόμικς, αλλά και η ευκαιρία που δίνεται σε νέους, ερασιτέχνες δημιουργούς να δείξουν την δουλειά τους σε ένα ευρύτερο κοινό. Με τη φετινή ειδικά έκθεση, η προσπάθεια αυτή αποκτά έναν υψηλότερο στόχο αφού βάζει έναν ποιοτικό πήχη, ο οποίος ευελπιστώ να λειτουργήσει ως αφορμή για καλύτερες δουλειές και μεγαλύτερη προσπάθεια από τους δημιουργούς. Σε αυτό θα συμβάλει φυσικά και η συμμετοχή περισσότερων επαγγελματιών του χώρου.

Με κουράζει… Δεν με κουράζει κάτι γύρω από τα κόμικς. Αντίθετα παραμένω ένας λάτρης της προσπάθειας.

Θα ήθελα… κάθε χρόνο να είμαστε όλοι και πιο ικανοί όλοι μας.

Η εμπειρία του να στήνεις και να συντονίζεις μια έκθεση κόμικς… είναι σκληρή ιδιαίτερα όταν αυτό σε φέρνει αντιμέτωπο με δουλειές που δεν πληρούν τις προδιαγραφές που θέτει η ανάγκη ποιοτικής αναβάθμισης του συνόλου. Για κάθε έργο που πάσχει στα σημεία, θέλω να μπορώ όχι απλά να αιτιολογήσω την άποψή μου, αλλά πολύ περισσότερο να βοηθήσω στην εξέλιξη των δημιουργών, να συνδιαλεγώ μαζί τους και μαζί να δούμε τα περιθώρια βελτίωσης τους. Τα κόμικς για μένα είναι κάτι περισσότερο από την δική μου δημιουργία. Είναι η συναναστροφή με το σύνολο της κοινότητας και η ανταλλαγή ιδεών.

Πάνος Κρητικός

(συν-διοργανωτής Comic NPlay, εκδότης Ένατης Διάστασης)

 

Το Comic NPlay είναι για ’μένα… ένα μεγάλο κομμάτι της ενήλικης ζωής μου. Ένα προϊόν του ελεύθερου χρόνου των φοιτητικών μου χρόνων που εξακολουθεί να «τρώει» πολλές ώρες από τη ζωή μου, 17 χρόνια μετά.

Κάθε χρόνο… βλαστημάω τα χιλιόμετρα (ζω στη Μυτιλήνη) που δεν μου επιτρέπουν να αναμιχθώ στη διοργάνωση στον βαθμό που πραγματικά χρειάζεται και θα ήθελα.

Κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικό… το ότι μια τόσο εξειδικευμένη διοργάνωση κατάφερε να επιβιώσει όλα αυτά τα χρόνια. Πολλοί από τους ενεργούς δημιουργούς της σύγχρονης ελληνικής κόμικς σκηνής παρουσίασαν τις πρώτες τους δουλειές σε αυτές τις εκθέσεις, σε μια εποχή που δεν ήταν καθόλου εύκολο για έναν πρωτοεμφανιζόμενο δημιουργό κόμικς να παρουσιάσει τη δουλειά του στο κοινό.

Με κουράζει… το γεγονός ότι κάθε χρόνο «φτύνουμε αίμα» για να στηριχθεί οικονομικά η εκδήλωση.

Θα ήθελα… να καταφέρουμε να πετύχουμε καλύτερες «ισορροπίες» σε διάφορους τομείς της διοργάνωσης. Θα ήθελα να δουλεύουμε επαγγελματικά χωρίς να χάνουμε τον αυθορμητισμό του «ερασιτέχνη», ενεργή συμμετοχή νέων δημιουργών χωρίς να αισθάνονται οι παλαιότεροι και πιο καταξιωμένοι ότι η εκδήλωση δεν τους αφορά, όμορφους καταλόγους έκθεσης, με καλές δουλειές, φτιαγμένες από νέους καλλιτέχνες και όχι μόνο από έμπειρους δημιουργούς και άλλα τέτοια, που δεν ισορροπούν εύκολα…

Η εμπειρία του να συμμετέχεις σε μια διοργάνωση με τόση μακρόχρονη παρουσία… αναμφίβολα δημιουργεί μια αίσθηση ευθύνης. Ευθύνης απέναντι στους συνεργάτες σου, προς τους ανθρώπους που σου εμπιστεύονται τις δουλειές τους, προς τον ίδιο σου τον εαυτό για όλες τις αυτές τις απλήρωτες εργατοώρες και το άγχος της προετοιμασίας. Α! και η υπέροχη αίσθηση ότι αφήνεις κάτι πίσω σου…