Στη νέα του δουλειά με τίτλο ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΓΚΜΟΡ, ο Δημήτρης Λαγός επιστρέφει με μια νέα ιστορία της Λάνα, της βάρβαρης πολεμίστριας που ο ίδιος δημιούργησε, κλείνει το μάτι στους αναγνώστες των κόμικς ξίφους και μαγείας περασμένων δεκαετιών και συνομιλεί με τον Πάνο Κρητικό για τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τις δημιουργίες του.

 

ΠΚ: Στη νέα σου δουλειά πρωταγωνιστεί για μια ακόμη φορά η βάρβαρη πολεμίστρια Λάνα, η οποία εμφανίζεται συχνά στα κόμικς σου και πρωταγωνίστησε και στο προηγούμενο βιβλίο  σου, τα Νεκρά Όνειρα . Γιατί αυτή η εμμονή με τη συγκεκριμένη πρωταγωνίστρια;

ΔΛ: Δεν θα το έλεγα εμμονή αλλά αγάπη! Όταν έχεις στήσει έναν ολόκληρο φανταστικό κόσμο και έχεις δημιουργήσει έναν δικό σου χαρακτήρα, πρέπει να συνεχίσεις να δουλεύεις πάνω τους και να τους εξελίσσεις. Η συνεχή τριβή με κάτι, σε κάνει καλύτερο, αλλιώς, όχι μόνο επαναπαύεσαι, αλλά  μπορεί να πας και προς τα πίσω…

 

ΠΚ: Αποτελεί η Λάνα μια θηλυκή εκδοχή του Κόναν του Βάρβαρου ή είναι μια άλλη Κόκκινη Σόνια;

ΔΛ: Σαφώς και είναι «Χαουαρντική» η Λάνα, όμως πριν έρθω σε επαφή με τις ηρωίδες του Ρ.Ε.Χάουαρντ, γνώριζα ήδη τον μύθο της Αταλάντης , τις Αμαζόνες και τις Βαλκυρίες, οπότε η Λάνα είναι ένα κράμα αυτών. Προσωπικά όμως χαίρομαι που  περνώντας τα χρόνια πλάθω μια ηρωίδα  με ιδιοσυγκρασία πιο αυθεντική, δίχως τις επιρροές από έτοιμο υλικό, το οποίο στήριζε τα πρώτα της βήματα….

 

ΠΚ: Σε ποιο βαθμό Το Στέμμα του Όγκμορ διαφοροποιείται σεναριακά και σχεδιαστικά από τις παλιότερες δουλειές σου, τα Νεκρά Όνειρα και τον Αιώνιο Εχθρό

ΔΛ: Σε μεγάλο βαθμό! Το Στέμμα του Όγκμορ δουλεύτηκε σε διαφορετικό μέγεθος χαρτιού και άλλης ποιότητας, με την χρήση μόνο μελανιού, και όχι με την βοήθεια ραπιντογράφων και μαρκαδόρων που χρησιμοποίησα σε προηγούμενες δουλειές. Επίσης, μέρος του ζωγραφισμένου φυσικού τοπίου είναι υπαρκτό, και όχι φανταστικό! Όσο αφορά το κείμενο τώρα, αποτελεί μια ιδέα την οποία δούλευα τέσσερα χρόνια. Έγραψα και ξαναέγραψα το σενάριο αρκετές φορές, μέχρι να με ικανοποιήσει πλήρως και να το ζωντανέψω με εικόνες…

 

ΠΚ: Η συγκεκριμένη έκδοση φέρει το format περιοδικού. Γιατί επιλέχθηκε αυτός τρόπος παρουσίασης της δουλειάς σου;

ΔΛ: Μετά από συνεννόηση με την Ένατη Διάσταση, προχωρήσαμε σε αυτήν την μορφή για να παραπέμπει σε αντίστοιχες εκδόσεις ξίφους και μαγείας, των θρυλικών δεκαετιών του 1970 και του 1980.

 

ΠΚ: Ποιο είναι το σκεπτικό με το οποίο προσεγγίζεις τις ιστορίες ξίφους και μαγείας που δημιουργείς; Σ’ενδιαφέρει να καινοτομήσεις ή απλώς να αναπαράγεις την αισθητική των δημιουργών που θαυμάζεις;

ΔΛ: Πιο πολύ το πρώτο… Αναπόφευκτα θα πέσεις σε κλισέ του είδους και θα αναπαράγεις μια ονειρική ατμόσφαιρα, όμως προσπαθώ, τουλάχιστον το κλείσιμο της ιστορίας, να είναι πρωτότυπο, διαφορετικό και όχι αυτό που περιμένεις να είναι…

 

ΠΚ: Στο Fantasyn, την αυτοχρηματοδοτούμενη ανθολογία κόμικς που εκδίδετε με τον Άγγελο Παπουτσή, οι ιστορίες της Λάνα που παρουσιάζονται έχουν έναν πιο χιουμοριστικό τόνο. Γιατί αυτή η διαφοροποίηση σε σχέση με το πιο σοβαρό ύφος που υιοθετείς για τις ιστορίες σου;

ΔΛ: Για διάφορους λόγους. Κατ’αρχήν στο Fantasyn είχαμε ήδη από την αρχή συμφωνήσει με τον φίλο Άγγελο, πως η Λάνα θα έχει το τελευταίο μονοσέλιδο. Επειδή λοιπόν είναι δύσκολο σε μια σελίδα να αναπτυχθεί full περιπέτεια, αποφάσισα να δώσω αυτήν την πιο ανάλαφρη νότα. Επίσης, ήθελα να δώσω και μια άλλη πλευρά της ηρωίδας μου, μιας και το χιούμορ είναι πολύ πιο ανθρώπινο και ζωντανεύει κατά πολύ έναν χαρακτήρα. Εξάλλου, στα κόμικς μου υπάρχουν σκόρπιες πινελιές αστείων καταστάσεων…. Ένας ακόμα λόγος είναι ότι μου αρέσει να πειραματίζομαι και να μην μένω στατικός σ’αυτό που κάνω.

 

ΠΚ: Ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις σελίδες σου είναι η σχεδιαστική έμφαση στο φυσικό τοπίο που πλαισιώνει τις ιστορίες σου. Από πού προκύπτει η ανάγκη για αυτή την ανάδειξη της φύσης;

ΔΛ: Μπορώ να πω ότι είμαι βαθιά ερωτευμένος με την φύση! Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην ορεινή Θεσσαλία. Το οπτικό μου πεδίο από παιδί, γέμιζε από κακοτράχαλες κορφές και ελατοπνιγμένες πλαγιές… Οι πορείες και οι περίπατοι στα βουνά, είναι τακτικά στο πρόγραμμά μου. Εκεί μπορώ να σημειώνω ιδέες για σενάρια , να σχεδιάζω τα τοπία και να ακούω τι πραγματικά μου λέει ο εαυτός μου. Όσο για τα κόμικς μου, η φύση υπάρχει εκεί, για να αναπαύεται το μάτι του αναγνώστη αλλά και επειδή »κολλάει» σαν συνοδευτικό στις φάνταζυ ιστορίες.

 

ΠΚ: Ένα άλλο χαρακτηριστικό της σχεδιαστικής σου γραμμής του είναι το σχεδόν «ψυχαναγκαστικό» γέμισμα των σελίδων με διάφορες λεπτομέρειες. Δεν σε κουράζει αυτό;

ΔΛ: Όχι μόνο δεν με κουράζει, αλλά το κάνω και με χαρά! Ένα κενό η λευκό background, στα μάτια μου φαντάζει σαν ημιτελές καρέ… Άσε που δεν βάζει αρκετά τον αναγνώστη στην ιστορία σου! Επιλέγω να αφήσω κάποιο κενό, μόνο εάν θεωρώ πως το μάτι πρέπει να εστιάσει στο κυρίως θέμα.

 

ΠΚ: Φτιάχνεις τα δικά σου κόμικς εδώ και είκοσι χρόνια. Παρόλα αυτά, επιμένεις στο αφηγηματικό είδος των ιστοριών ξίφους και μαγείας. Δεν θεωρείς ότι η επιλογή αυτή σε εγκλωβίζει δημιουργικά;

ΔΛ: Όπως είπα και πιο πριν, καλύτερος γίνεσαι όταν επιλέγεις ένα θέμα και το δουλεύεις σχολαστικά. Το σημαντικότερο όμως είναι να μπορείς να υποστηρίξεις αυτό που κάνεις. Έχω κατά καιρούς συνεργαστεί με περιοδικά free press και έχω εικονογραφήσει βιβλία παντελώς άσχετα με το φάνταζυ, επειδή μου αρέσει να κάνω και άλλα πράγματα σχεδιαστικά, όμως το να δουλεύω κόμικς μόνο με αστικό τοπίο και σουρεαλιστικά, η μόνο χιουμοριστικά η να σχεδιάζω κόμικς με υπερήρωες, είναι κάτι που σίγουρα δεν με μαγνητίζει….